HOME                  ALL POSTS             WONDER TEAM             CONTACT      

 HOME        WONDER TEAM      CONTACT      

Image

ΤΙ.ΝΑ.ΚΑΝΕΙΣ.

Η βία γενικώς είναι για μένα κάτι αδιανόητο.

Η βία, σε οποιαδήποτε μορφή της, είναι από τα φαινόμενα που δεν καταλαβαίνω το λόγο ύπαρξης τους.

Η ενδοοικογενειακή βία, ειδικότερα, με θυμώνει και με θλίβει τόσο που νιώθω ότι κάτι πρέπει να κάνω, κάπως να αντιδράσω, κάπως να βοηθήσω- προς το παρόν με τη φωνή, με την πένα , με αυτό το χώρο.

Ποιός , λοιπόν, δίνει σε κάποιον το δικαίωμα να πονέσει κάποιον άλλον?

Πώς φτάνει ως εκεί?

Τί είναι αυτό που τον ωθεί να το κάνει?

Image

Θα κάνετε παιδί ή κόρη?

Νιώθεις triggered; Ευτυχώς!

 Η συγκεκριμένη ερώτηση ίσως βρίσκεται στο πάνθεον με κάποια άλλα χρυσά κειμήλια σεξιστικών προτάσεων μίας γενιάς που έδωσε ζωή στα επαναστατικά παιδιά των 80s και 90s.

 Οι διδαχές της καθόρισαν τις δύο γενιές μας και ίσως –και ευτυχώς- μας δίχασαν. Ήταν μπλεγμένες σε ένα μείγμα καλοσύνης, γενναιοδωρίας, ρατσισμού, ομοφοβίας και, φυσικά, σεξισμού. Έτσι μπλέχτηκαν μέσα στις “σημαντικές μας παραδόσεις”, αναμνήσεις και νοσταλγία, τόσο, που δύσκολα θα δεχτείς το λάθος τους.

 Τώρα, λοιπόν, που με τη σειρά τους τα παιδιά των 80s και 90s φέρνουν στον κόσμο την επόμενη γενιά, ήρθε ίσως η στιγμή να επανεξετάσουμε τις αυστηρές μας παραδόσεις, τις βασικές μας αξίες και να χτίσουμε από την αρχή.

 Απο τους τόμους που θα μπορούσαν να γραφτούν (και θα γραφτούν) για σεξισμό, ρατσισμό και ομοφοβία στη χώρα μας, νομίζω οτι θα ξεκινήσω με το να μοιραστώ πως ήταν να μεγαλώνεις ως ένα παράξενο αγόρι στα 90s.

 

Image

Η μέρα που τα καταφέρνεις

Άκου μια ιστορία.

Ήταν μια μέρα του Αυγούστου, ηλιόλουστη. Όταν λέω ηλιόλουστη, εννοώ να σκάει ο έρμος ο τζίτζικας. Δεν ήμουν χαρούμενη. Τα παιδιά έλειπαν για έναν μήνα και είχα πάει στον Πειραιά να αποχαιρετήσω τον άνδρα μου που ετοιμαζόταν κι εκείνος για ταξίδι. Μ’ αρέσει η μοναξιά μου όταν την έχω επιλέξει εγώ. ‘Οταν είναι η μόνη επιλογή και δεν γίνεται αλλιώς, την αντιπαθώ. Με τρομάζει κιόλας, αλλά αυτό θα το συζητήσουμε άλλη φορά. 

Λίγο πριν φύγει, λοιπόν, τ’ αγόρι μου, είπαμε να γυρίσω στην Άνδρο με το σκούτερ του. Για διάφορους λόγους. Για να μην χρησιμοποιήσω τα μέσα μεταφοράς εν μέσω πανδημίας, για να το χρησιμοποιώ όσο θα λείπει κτλ. Το σκέφτηκα εγώ, ενώ σε εκείνον δεν πολυάρεσε η ιδέα να ταξιδέψω με αυτό, μόνη μου. Σχεδόν θύμωσα, η δικιά σου... τύπου "δε φοβάμαι τίποτα, δεν έχω ανάγκη κανέναν, είμαι ελεύθερη". Να μην τα πολυλογώ, έφυγε εκείνος για το αεροδρόμιο, έφυγα εγώ για το λιμάνι με το σκούτερ. Το πενηντάρι (έχει σημασία αυτό, κράτα το!). 

Image

Εγώ πότε (δεν) θα γίνω μάνα ? !

Ξέρετε αυτούς τους τύπους που τα ξέρουν όλα και λένε τη γνώμη τους για όλα.

Ξέρετε ποιους εννοώ.

Αυτούς που όταν είσαι ανύπαντρος, σου λένε «Άντε , πότε θα παντρευτείς εσύ? Δε βλέπεις την ξαδέρφη σου τη Μαρία που παντρεύτηκε μικρή κι έχει και δύο παιδιά ΗΔΗ?»(ναι, επειδή τη βλέπω δεν παντρεύομαι)

Αυτούς που όταν παντρεύεσαι, σου λένε «Άντε ,πότε θα κάνεις ένα παιδάκι?»

Αυτούς που όταν κάνεις, μετά κόπων και βασάνων ένα παιδί και νομίζεις ότι, δε μπορεί, τώρα θα έχεις ικανοποιήσει το κοινό σου, θα έχεις εκπληρώσει το χρέος σου στην κοινωνία, σου λένε «Άντε, βάλε μπρος για το δεύτερο! Μόνο του θα το αφήσεις το παιδί?»

Είναι αυτοί οι τύποι που επειδή λέτε μια «καλημέρα» - και καμιά φορά ούτε κι αυτή- αισθάνονται υποχρεωμένοι να σου πουν τί να κάνεις με τη ζωή σου και τη μήτρα σου.

Αυτό δε συμβαίνει μόνο εδώ, σε ένα μικρό χωριό σε ένα μικρό νησί στο κέντρο της Ελλάδας. Όλοι οι δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο ρωτάνε όλες τις γυναίκες πότε -και ποτέ αν – θα γίνουν μητέρες.

Παρατηρήστε το βλέμμα αυτών των γυναικών.

Image

Κοριτσίστικα γέλια… μια φορά κι έναν καιρό

Κοριτσίστικα γέλια… μια φορά κι έναν καιρό

Πρώτα απ’ όλα: «μια φορά κι έναν καιρό». To αγαπημένο μου ξεκίνημα στα παραμύθια – συχνά καλύτερο κι από το ίδιο το παραμύθι. Πέντε λέξεις. Στην παύση που πάντα ακολουθεί τον «καιρό», ο μηχανισμός έχει στηθεί: ανυπομονησία, φαντασία, χαρά. Τα μάτια ανοίγουν διάπλατα κι η ιστορία έχει ήδη βρει τον δρόμο της. Σπάνια το βλέπω πια στα καινούργια παραμύθια. Πάει κι η χαρά του «καιρού», ο καιρός άλλαξε, πού καιρός για παύσεις.

Λίγα τα λόγια μου λοιπόν, αλλά το «μια φορά κι έναν καιρό» θα το αφήσω να κρέμεται στην αρχή της πρότασης. Επιτρέψτε μου λίγες ανάσες. Δυο κορίτσια κάνουν κούνια στο πάρκο και γελάνε δυνατά. Δε μου φτιάχνει τίποτα περισσότερο τη διάθεση από τα γέλια των παιδιών:  μικρές, δροσερές σταγόνες ευτυχίας· ανεμελιάς· ελευθερίας. Πάντα αναρωτιόμουν πότε αρχίζουν οι ανησυχίες. Πότε βαραίνουν οι ώμοι; Πότε παύει αυτή η αγνή, πλήρης, αβίαστη ομορφιά της ξεγνοιασιάς; Δεν είμαι ιδιαίτερα νοσταλγική, παρόλο που είχα ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Μάλλον ακόμα με ζεσταίνει κι ας μην την ανασύρω συχνά στη μνήμη μου. Συνήθως σκέφτομαι το μέλλον – μάλλον, είναι αυτός ο χρόνος που σε πιέζει προς τα εμπρός, όπως λέει κι η Χόφμαν. Ο «πανικόβλητος καιρός».

Image

Λυπάμαι.

Αυτή ήταν η τελευταία λέξη στο σχόλιο ενός «γιατί το είπε τώρα» τύπου

Λοιπόν , όχι.

Εσύ δε λυπάσαι.

Η Σοφία λυπάται.

Η Ελένη θα λυπόταν-αν ζούσε.

Εγώ λυπάμαι.

Η Κατερίνα, η Μαρία, η Αλεξάνδρα λυπούνται.

Λυπόμαστε γιατί έχει συμβεί στις περισσότερες από εμάς.

Ναι, μπαμπάδες, παππούδες, θείοι , τότε αγόρια μας, άντρες μας.

Μας έχει συμβεί.

Και λυπόμαστε που μας συνέβη.

Λυπόμαστε γιατί δεν το είπαμε τότε.

Δεν το είπαμε γιατί ήμασταν παιδιά και δεν ξέραμε τι ήταν αυτό που μας συμβαίνει.

Νιώθαμε μόνο φόβο-και ντροπή.

Image

Δυο φορές βιασμένη.

Θα σας πω ένα παραμύθι. Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μια κοπέλα, ας την πούμε Μέδουσα. Μια ωραία μέρα, ο θεός Ποσειδώνας ,νιώθοντας παντοδύναμος και ότι μπορεί να κάνει τα πάντα χωρίς να τιμωρηθεί για τίποτα , βίασε αυτή την ιέρεια της θεάς Αθηνάς με τις χρυσές μπούκλες. Η θεά Αθηνά , αντί να τιμωρήσει τον Ποσειδώνα, μεταμόρφωσε τη Μέδουσα σε τέρας και την καταδίκασε σε αιώνια μοναξιά και δυστυχία. Ώσπου ήρθε και ο Περσέας, που με τη βοήθεια των θεών την αποκεφάλισε.

Αν αυτός ο μύθος σας θυμίζει αμυδρά κάτι ή σας χτυπάει καμπανάκια που ηχούν σαν «τα ήθελε, τι φορούσε, γιατί πήγε, γιατί τώρα» είναι γιατί αυτός ο μύθος τελικά ήταν μια εξιστόρηση της αλήθειας.

Είναι γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Είναι γιατί έχουμε μάθει ότι παραδοσιακά και στερεοτυπικά φταίει η γυναίκα. Για όλα.

Είναι γιατί, όπως είπε η μέντοράς μου, βλέπουμε παντού πρόθεση. Τι σημαίνει αυτό? Αυτό σημαίνει ότι όταν κάποιος μας μιλάει δεν τον ακούμε. Ακούμε το μυαλό μας που θέτει ερωτήματα «τι κρύβεται πίσω από τα λόγια του, ποιο είναι το κίνητρό του , άραγε, λέει αλήθεια». Δε θα αναλύσουμε εδώ τους λόγους που το κάνουμε αλλά το κάνουμε όλοι. (Σας έχω homework: την επόμενη φορά που σας μιλάει κάποιος απλά ακούστε τον, χωρίς να ψάχνετε πρόθεση. Θα ανακαλύψετε, έκπληκτοι όπως κι εγώ , ότι δεν είναι τόσο εύκολο).

Την επόμενη φορά που μια γυναίκα θα πει «Με βίασε» , μην κάνετε στερεοτυπικές ερωτήσεις στο μυαλό σας η φωναχτά. Μην κατηγορείτε το θύμα. Γιατί, όποια κι αν ήταν η πρόθεση του θύματος αρχικά, πιστέψτε με, να βιαστεί δεν ήθελε.

Image

Superwoman Syndrome

1. Δουλεύεις και φροντίζεις παιδιά/σύντροφο/γονείς.

2. Νιώθεις ότι δεν κάνεις τίποτε όσο καλά θα ήθελες.

3. Νιώθεις ότι δεν τους αφιερώνεις αρκετό χρόνο. Αν αφιερώσεις χρόνο στον εαυτό σου, έχεις τύψεις.

4. Οι λίστες σου με όσα έχεις να κάνεις δεν τελειώνουν. Ποτέ.

5. Ξαγρυπνάς με τη σκέψη αν κάτι από τη λίστα δεν έκανες, απογοητεύεσαι με τον εαυτό σου. Σηκώνεσαι τελικά. Πληρώνεις τη Δ.Ε.Η. και φτιάχνεις γιουβαρλάκια. Στις 2 τη νύχτα.

6. Λες ναι σε όλους και για όλα για να μην τους απογοητεύσεις, για να μη σε κρίνουν, κτλ.

7. Φτάνεις τον εαυτό σου στα όρια της εξάντλησης γιατί «αντέχεις», «είσαι δυνατή», «δεν έχεις ανάγκη εσύ».

8. Υποφέρεις από πονοκεφάλους, πόνους στο σώμα, ταχυκαρδίες κ.α. -αποτέλεσμα του στρες και της κούρασης από όσα κάνεις.

©2020 Wonder Woman. All Rights Reserved. Designed By Magy Michail

Search