Image

 Εγω πότε (δεν) θα γίνω μάνα !?

Ξέρετε αυτούς τους τύπους που τα ξέρουν όλα και λένε τη γνώμη τους για όλα.

Ξέρετε ποιους εννοώ.

Αυτούς που όταν είσαι ανύπαντρος, σου λένε «Άντε , πότε θα παντρευτείς εσύ? Δε βλέπεις την ξαδέρφη σου τη Μαρία που παντρεύτηκε μικρή κι έχει και δύο παιδιά ΗΔΗ?»(ναι, επειδή τη βλέπω δεν παντρεύομαι)

Αυτούς που όταν παντρεύεσαι, σου λένε «Άντε ,πότε θα κάνεις ένα παιδάκι?»

Αυτούς που όταν κάνεις, μετά κόπων και βασάνων ένα παιδί και νομίζεις ότι, δε μπορεί, τώρα θα έχεις ικανοποιήσει το κοινό σου, θα έχεις εκπληρώσει το χρέος σου στην κοινωνία, σου λένε «Άντε, βάλε μπρος για το δεύτερο! Μόνο του θα το αφήσεις το παιδί?»

Είναι αυτοί οι τύποι που επειδή λέτε μια «καλημέρα» - και καμιά φορά ούτε κι αυτή- αισθάνονται υποχρεωμένοι να σου πουν τί να κάνεις με τη ζωή σου και τη μήτρα σου.

Αυτό δε συμβαίνει μόνο εδώ, σε ένα μικρό χωριό σε ένα μικρό νησί στο κέντρο της Ελλάδας. Όλοι οι δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο ρωτάνε όλες τις γυναίκες πότε -και ποτέ αν – θα γίνουν μητέρες.

Παρατηρήστε το βλέμμα αυτών των γυναικών.

Υπάρχουν αυτές που θέλουν και δε μπορούν λόγω προβλημάτων υγείας -κι εγώ υπήρξα μια από αυτές. Και πολλές φίλες μου έχουν πέσει θύματα του womb-shaming( δεν ξέρω αν υπάρχει αυτός ο όρος αλλά μου ταίριαξε).

Υπάρχουν αυτές που έχουν μια προβληματική σχέση ή σχέση με κάποιον που θεωρούν ότι δεν είναι κατάλληλος να κάνουν οικογένεια μαζί του-τι ευσυνείδητες, ε..

Υπάρχουν κι αυτές που-δε θέλω να σε σοκάρω, «φίλεπουλέμεμόνοκαλημέρακαιμουλεςτινακάνωμετημήτραμου»-

νιώθουν πλήρεις κι ευτυχισμένες χωρίς παιδιά. Αλήθεια, υπάρχουν. Και ζουν ανάμεσά μας.

Σε αυτές ανήκει η Beth Leipholtz που στο μπλογκ της ,Thoughtcatalogue.com, έγραψε ένα κείμενο που τα λέει όλα. Αγαπά τα παιδιά, της δίνουν άφατη χαρά, δουλεύει με αυτά αλλά το να αποκτήσει ένα ,δεν είναι όνειρο Ζωής .Θέλει να γράφει και να κάνει καριέρα απερίσπαστη ,να ξυπνάει όποια ώρα θέλει και να ξεχνάει να φάει. Εξοργίζεται όταν ο κόσμος της λέει ότι θα αλλάξει γνώμη, αν και θεωρεί ότι αυτό δεν είναι απίθανο. Υπερασπίζεται σθεναρά ,όμως το δικαίωμά της να μη θέλει να είναι υπεύθυνη για ένα άλλο άτομο όλη τη ζωή της.

Σε αυτές ανήκει και η Jennifer Aniston , της οποίας η δημοσιότητα δεν την προφυλάσσει από τα πυρά-αντιθέτως . Η ίδια, άλλοτε ψύχραιμα και άλλοτε βράζοντας από αγανάκτηση ,απαντά επανειλημμένως στις ίδιες ερωτήσεις .

Πρόσφατα είπε «Έφτασα στα όριά μου με την αντικειμενοποίηση, τον εξονυχιστικό έλεγχο και το body-shaming που υφιστάμεθα εμείς οι γυναίκες -είναι παράλογος και προσβλητικός .Η αξία μας και η επιτυχία μας δεν εξαρτάται από την απόκτηση παιδιού ,ούτε η μη απόκτησή τού μας κάνει λιγότερο γυναίκες.»

Υπάρχει εδώ ο παράλογος όρος του «bumb-watch», που είναι η παρακολούθηση από δημοσιογράφους και μη ,της κοιλιάς διάσημων και μη γυναικών, αν έχουν κοιλιά και αν έχουν, αυτή -σίγουρα συμπεραίνουμε- θα οφείλεται σε εγκυμοσύνη.

Μη τυχόν και φας , ας πούμε , μια καρμπονάρα σαν άνθρωπος.. (Αλήθεια, μου έχει τύχει να έχω φάει παραπάνω, να έχω πρηστεί από τα εντερικά μου ή από περίοδο και να κοιτούν την κοιλιά μου και να με ρωτάνε αν είμαι έγκυος.)

Είναι τόσο εξευτελιστικό και τόσο απαράδεκτο μια γυναίκα που έχει επιτύχει τόσα σε τόσους άλλους τομείς- ηθοποιός, επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος- να παρακολουθείται και να καταδιώκεται αν και γιατί δε γίνεται μητέρα.

Ένα άλλο σημαντικό κομμάτι, κυρίως για τα πιθανά παιδιά , είναι ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για να γίνουν γονείς. Πόσες φορές βλέπουμε συμπεριφορές γονιών σε παιδιά ,από τις πιο απλές μέχρι εγκλήματα , και λέμε « αυτοί οι άνθρωποι δεν έπρεπε να είχαν γίνει γονείς»; Ακριβώς αυτό. Γιατί να φέρνουμε παιδιά στον κόσμο για τους λάθος λόγους ;Για να ολοκληρώσουμε τη σχέση μας ,γιατί το ορίζει η κοινωνία ή η θρησκεία η ο μπάρμπας μου ο Μήτσος, για να συνεχίσω το όνομα του μπαμπά μου, για να σώσω την καταδικασμένη σχέση μου , για να αφήσω κάτι πίσω μου, γιατί είμαι ερωτευμένη μαζί του και θέλω να γεννήσω τα παιδιά του, γιατί εκείνος μου το ζήτησε, γιατί δε θέλει να φοράει προφυλακτικό, μωρέ, το μωρό μου( μούτζα και στα 3 αυτά) , γιατί, ουπς, έτυχε..

Δεν είναι απαραίτητο να γινόμαστε όλοι γονείς.

Τα παιδιά είναι υπέροχα πλάσματα που σκορπούν ελπίδα και φως στον κόσμο.

Για αυτό τον λόγο τους αξίζουν γονείς που τους φέρονται σαν να είναι ισότιμοι ,αξιοσέβαστοι και ανεξάρτητοι άνθρωποι.

Αφού ξεκαθαρίσαμε ότι πρέπει να γινόμαστε συνειδητά γονείς, πάμε και στο τι γίνεται όταν θέλουμε και δε μπορούμε, «φίλεπουλέμεμόνομιακαλημέρακαιμουλεςτίνακάνωμετημήτραμου».

Θέλω να κάνεις εικόνα μια γυναίκα που θέλει πολύ να κάνει παιδί, που είναι γεννημένη να γίνει μητέρα και προσπαθεί πολύ.

Κάθε μήνα κάνει σεξ, όχι για ευχαρίστηση, αλλά σε συγκεκριμένες μέρες και ώρες για το σκοπό αυτό(και αυτό είναι που αφαιρεί την ευχαρίστηση από το κάδρο).

Κάθε μήνα αδημονεί να μη δει αίμα στο εσώρουχό της.

Και κάθε φορά που βλέπει, είναι μια ματαίωση, ένας μικρός θάνατος-του ονείρου της, της ελπίδας της, του παιδιού που φαντάστηκε.

Μετά από λίγο καιρό, αυτή η γυναίκα και ο άντρας της τρέχουν για εξετάσεις και αρχίζουν τις σπερματεγχύσεις, τις εξωσωματικές, τις θεραπείες, τις ενέσεις στην κοιλιά, τις πολυήμερες παραμονές σε κρεβάτια, τις εγχειρήσεις, τον πόνο.

Και πάλι κάθε μήνα αναμονή.

Και πάλι κάθε μήνα απογοήτευση.

Και κάποτε αυτή η γυναίκα μένει έγκυος και χαίρεται και μετά από λίγο βλέπει αίμα-ευλογία κάποτε, κατάρα τώρα-και πάει στο γιατρό κι ο γιατρός κοιτάζει την οθόνη του υπερηχογραφήματος και από το ύφος του γιατρού, εκείνη καταλαβαίνει.. Άλλος ένας μικρός θάνατος.

Και ξυπνάει σε ένα ψυχρό δωμάτιο ανάνηψης που βλέπει θολά μόνο γυναίκες, που ακούει γυναίκες να κλαίνε γιατί έχουν χάσει όλες τα μωρά τους.

Και πρέπει να πάρει τηλέφωνο τον παππού της που, όταν του είχε πει ότι ήταν έγκυος , είπε «με έκανες τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου», να του πει ότι, προς το παρόν, κανείς δε θα είναι ευτυχισμένος.

Τώρα, αφού την έκανες εικόνα, κάνε εικόνα τον εαυτό σου να της λες «Άντε, πότε θα κάνεις παιδί»?

Μπορείς να το αντέξεις?

Είσαι οκ με αυτό?

Να της δώσεις μια κλωτσιά ακόμη στη μήτρα , να της προκαλέσεις κι άλλο πόνο?

Είσαι οκ,

όταν αυτή η γυναίκα κάνει, επιτέλους, παιδί και ενώ αυτό το παιδί που πάντα ήθελε, είναι ακόμα μωρό, να της πουν ότι ίσως δε ζήσει για να χαρεί το παιδί της,

Κι όταν μετά από χρόνια το ξεπεράσει, να ξέρει ότι μπορεί αν κάνει δεύτερο παιδί να νοσήσει πάλι και να μη ζήσει να χαρεί τα παιδιά της,

Είσαι οκ με το να της κάνεις κήρυγμα για την αναγκαιότητα του να κάνει δεύτερο παιδί?

Είσαι οκ με το να της πεις «Εσείς οι νέες βαριέστε, αυτό είναι το πρόβλημα»- ναι , έχει ειπωθεί κι αυτό.

Αυτή η γυναίκα είμαι εγώ.

Αυτή η γυναίκα είναι η φίλη μου, η γνωστή μου, η γειτόνισσά μου.

Και έχει μια πονεμένη ιστορία.

Την επόμενη φορά που θα θεωρήσεις ότι έχεις το δικαίωμα να της πεις πότε να γίνει μάνα γιατί «Εγώ για το καλό σου το λέω»,

ευχή σου δίνω να θυμηθείς την ιστορία μου,

και να καταπιείς την πατροπαράδοτη ερώτησή σου.

Επιτέλους, καταλάβετε,

Φίλοι μου-not so much-ξερόλες και δεξέρειςεσύδες, «φίλοιπουλέμεμόνομιακαλημέρακαιθαμαςπείτετιθακανουμεμετημήτραμας»

Η γυναίκα είναι άνθρωπος , helloοο!! και συγγνώμη κιόλας αν σας ξύπνησα.

Ως άνθρωπος έχει δικαίωμα (καμιά φορά κλαίω από τα γέλια και άλλοτε με πραγματικά δάκρυα γράφοντας τα αυτονόητα), να αποφασίζει πώς και πότε θα διαθέσει το σώμα της και τον εαυτό της.

Η αξία της ως ολότητας δεν ορίζεται από το αν θα γίνει μητέρα, δεν ορίζεται από το πότε θα γίνει μητέρα και αν θα κάνει ένα παιδί ή δύο ή δέκα.

Και, τέλος πάντων,

Ιτς ναν οφ γιορ φακιν μπιζνες.

Back off και κουμάντο στις δικές σας μήτρες.

Εμείς θα αποφασίζουμε για το σώμα μας.

Εμείς θα αποφασίζουμε για τη ζωή μας.

Υ.Γ. Με πολλή αγάπη σε όλες μας που έχουμε υποφέρει από όλα τα παραπάνω.

Μαργαρίτα Χαλά

©2020 Wonder Woman. All Rights Reserved. Designed By Magy Michail

Search